Cyberpesten door de Staat

Ik beken, ik ben een voorstander van sociale netwerken zoals Facebook en Twitter en ik geloof dat deze netwerken op veel plaatsen ter wereld voor meer inspraak van de bevolking hebben gezorgd. Ik moet toegeven dat dit echter niet overal het geval is. In mijn vorige post had ik het nog over de gecensureerde Chinese variant van Twitter, Sina Weibo. Maar de sociale netwerken hebben ook al hun nut bewezen in positieve zin. Hierbij denk ik aan de Arabische Lente, de revolutie in Tunesië, waar Facebook en Twitter een belangrijke rol speelden om mensen samen te roepen, op straat te brengen en ze te laten protesteren. Dit verschijnsel wordt ook wel “online activisme” genoemd. Ondanks hun grote invloed in de Arabische Lente denk ik dat online activisme slechts succesvol kan zijn als het gezien wordt als een aanvulling van traditioneel activisme en kan het de traditionele vorm van activisme niet vervangen. Internet kan macht geven, maar als de Staat websites censureert geeft internet nog meer macht aan de machtigen, ten koste van de zwakkeren (Morozov, 2011).

Iran

Nog een apart geval is het Zuidwest-Aziatische Iran. Ook hier is er een cyberpolitie die het internet uit het Westen probeert te onderscheppen. Wie in Iran verkeerde dingen zegt op het internet kan te maken krijgen met die cyberpolitie. Het is een eenheid die in 2011 werd opgericht om online de strijd aan te gaan met het Westen en zijn ‘handlangers’ in de islamitische republiek. Sociale netwerken worden regelmatig geblokkeerd, want ze vormen een gevaar voor de samenleving volgens de autoriteiten. “We worden gedwongen om websites te blokkeren, de mensen zijn niet klaar voor zoveel vrijheid”, luidt het in Iran.

Ook in Iran ontstond er een opstand in 2009, maar met minder grote gevolgen als die van de Arabische Lente. Deze “revolutie” kreeg eveneens veel media- en andere aandacht. Het gevolg van deze protesten was dat de autoriteiten sinds toen de toegang tot sociale netwerken regelmatig blokkeren. Er waren nog wel veel Iraniërs die twitterden en blogs schreven om te protesteren, maar het probleem was hier dat een groot deel van die bloggers zelf niet of niet meer in Iran woonden. Deze sites werden daarbovenop ook nog snel geblokkeerd. Bovendien bestond er nog een conservatief en religieus netwerk, dat ook veel succes had in het land zelf en de mensen verkeerde ideeën gaf over internet.

cyber-gang-arrested-for-making-bogus-doctors-architects

De internetontwikkeling in Iran gaat er precies wel wat op vooruit, zo lijkt het op het eerste zicht. In 1996 hadden er slechts 2000 mensen toegang tot het internet. Tien jaar later waren dat er al 11 miljoen en uit de laatste cijfers van 2011 blijkt dat al 35 miljoen Iraniërs internettoegang hebben. Dat lijkt veel, zeker in vergelijking met België, waar we slechts met 11 miljoen inwoners zijn, maar een land als Iran telt maar liefst een kleine 80 miljoen inwoners. Dat wil dus zeggen dat slechts een kleine 44% van de bevolking op het internet kan. Deze “gelukkigen” kunnen dan wel nog niet op alle websites. Vele pagina’s zijn geblokkeerd. Als ze vals spelen door via een VPN-software wel op bijvoorbeeld Facebook te raken moeten ze opletten voor de cyberpolitie, die zich voordoen als leuke meisjes en daarna de “misdadigers” arresteren. Enkele dagen geleden maakte de huidige Iranese minister van Telecommunicatie bekend dat ze met een systeem komen waarbij elke internetgebruiker geïdentificeerd zal worden van zodra hij verbinding maakt. De sociale media zullen vanaf dan niet meer volledig geblokkeerd worden, maar de inhoud ervan zal wel gefilterd zijn, zoals bij Sina Weibo in China.

Wat ik hieruit kan concluderen: Uit een onderzoek in 2009 blijkt dat er op dat moment al 70 000 bloggers actief waren in Iran, of in ieder geval afkomstig uit Iran. Het bloggen en het internetgebruik zetten dus een stapje vooruit in de goede richting. Toch ondervindt de bevolking nog heel wat moeilijkheden door de controle van de regering en de censuur. Ja, ze krijgen binnenkort waarschijnlijk toegang tot Facebook en Twitter, maar ze krijgen enkel de informatie die goed klinkt in de oren van de Staat. Van vrijheid en vrije meningsuiting is hier dan volgens mij helemaal geen sprake, het is gewoon een andere, moderne vorm van censuur.

Bronnen:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s